Zuid Bretagne

Zuid Bretagne, juli 2021


Allereerst, dank voor het meelezen met ons fotodagboek op Polarsteps, zie link op homepage.

We zijn weer aan boord! Het is 18 juli en we zijn na een week werken en familie/vrienden (ook weer leuk) bezoeken als een speer naar Brest terug gereden.  Het is een keer zo warm als toen we vertrokken, toen 14 graden nu 29 graden. We mikken alle meegebracht Nederlandse spullen zoals drop, koffiecups en schone was aan boord en de volgende morgen zijn we meer dan blij dat we uit de snikhete ommuurde haven van Brest mogen vertrekken.We zeilen naar Camaret-sur-Mer en dat gaat toch tráááág! We hadden al zo'n vermoeden dat de romp aangegroeid zou zijn met wier en beestjes maar dat het de boot zó zou vertragen? In Camaret-sur-Mer gaat Rob met duikbril en snorkel en met een opblaassurfplankje, een glaszetterszuignap en een krabber/schuurspons te water om het haarfijne grasachtige 10 cm lange wier er af te krabben. 

De volgende dag gaan we rond de een na laatste kaap van Bretagne en daarmee ook de beruchtste: Pointe du Raz. En razen kan het daar.  De Atlantische deining en golven persen zich met het getij tussen en over de rotzen van Île de Sein en de Pointe du Raz door wat spectaculaire stroomsnelheden en omhoog komende golven op kan leveren. Gelukkig is dat vandaag als een tochtje over de Waddenzee. Oostenwind kracht 1, prachtig weer en een kalme zee.

Raz du Sein met vuurtoren la Veille

We ronden de hoek en gaan in de baai van Audierne tegenover Esquibien aan een meerboei. Het is warm! 

                                 Met de bijboot

Fietsen langs de rivier

We ritsen de schaduwdoeken aan onze bimini/zonnetent en zijn blij met een verkoelend briesje. We gaan met de rubberboot naar Audierne voor een ijsje en wat boodschappen. Een leuk plaatsje met het strand tot in het dorp aan een prachtige rivier. Morgen komt Zeerob, ook een Breehorn 48 met  vrienden Robert en Dianne deze kant op en daarom blijven we een dagje. We gaan met fietsjes en al naar het dichtsbijzijnde strand, sleuren de bijboot tot boven de vloedlijn en klappen de fietsjes uit voor een toer door de omgeving naar Pont Croix waar we in een geweldige crèperie lunchen. 's Avonds borrelen we en eten we met Robert en Dianne en praten we bij over alle zeilavonturen.

De volgende dag gaan we verder langs deze kust. Eerst naar de rivier L'Odet en meren we aan in St. Marine, tegenover Benodet waar we ooit met vakantie waren. De volgende morgen is daar de verwachte weeromslag, regen en onweersbuien. We doen wat klusjes en gaan met het pontje naar de overkant voor een koffie en boodschappen en een buskaartje naar Quimper voor de volgende dag. In regenjas en lange broek bezoeken we deze prachtige middeleeuwse stad en dwalen door de straatjes met leuke winkeltjes. Er is een middeleeuws festival gaande met een band en meisjes in klederdracht. Het valt letterlijk in het water als de miezer echte regen wordt. Eenmaal in de bus kijken we 20 minuten naar een demonstratie die de doorgaande route blokkeert tegen de coronamaatrdegelen in Frankrijk. Wat gele hesjes en een divers gezelschap scanderen 'Liberté!' Ze zijn tegen een passe sanitaire die getoond moet worden bij horeca en cultuurinstellingen en die daarmee vaccinatie afdwingt. Maar waar de vrijheid van de een begint eindigt die van een ander... De volgende dag gaan we verder richting Île de Groix. We zijn nog betrekkelijk vroeg en daarmee verzekeren we ons van een plekje in deze vaak overvolle haven. De havenmeester weet een plekje en vaart voor 'Follo mie! Als we om een kluwen bootjes aan meerboeien zijn heen gevaren zint het 'em toch niet. Of we willen draaien? Dat moet dan om de as want veel ruimte is er niet. Rob blijft koelbloedig en de havenmeester duwt z'n bijboot tegen de boeg van grote Mees om de draai af te maken. 'Follo mie! En daar gaan we weer. Nu naar de volgende grotere boot om langszij af te meren. Hij wijst en roept weer 'Follo mie!! Dan komt er een grotere rubberboot op hoge snelheid met dito hekgolf aan, de opperhavenmeester met een stem als een kanon. 'Ties wee, follow mie, plies!! 

Breiwerk op Ile de Groix

Met hulp van de buurman liggen we uiteindelijk aan een voor- en achter meerboei vast. Pffff. We lopen een rondje door 2 dorpjes, schattig Frans sleets met een heerlijke bakker.

Monets' rotsen op Belle Île

Dan door naar Belle Île de Mer, de naam zegt het al. Zelfs de Fransen vinden dit. Ook hier belanden we in een kluwen boten en is onze rubberboot de verbinding met de wal. Le Palais is een leuk dorpje met weer een zalige bakker en als tegenhanger een vreselijk lelijke kitch kerk met goudkleurige mozaïektegeltjes op de preekstoel. Hier huren we een auto voor de dag erna om het eiland ter grootte van Texel te verkennen. Het zeikt van de regen als.. én de buurman weg wil én de auto bij de verhuur afgehaald moet worden. Redelijk doorweekt zitten we uiteindelijk in de Twingo Electrique en toeren we over het inderdaad meer dan mooie eiland met een ruige rotskust aan de zuidkant waar Monet z'n rotsen schilderde, leuke dorpjes, mooie stranden en een overheerlijk terras in Locmaria met buitenkeuken waar de een copieuze lunch genieten, lekker! We rijden op de terugweg langs de super om voor een aantal dagen in te slaan. Dat scheelt sjouwen.

De volgende dag racen we richting de baai van Quiberon. We sturen door de vaargeul tussen de rotsen boven en onder water door en scheuren naar Trinité sur Mer waar we later die middag de Anna weer treffen met Maarten en Irene. Trinité is een leuk, mooi opgeknapt dorp en een waar zeilersmekka met enorm grote trimarans bekend van zeilraces afgewisseld met mooie oude sloepjes. Vanaf hier gaan we op de fiets naar Carnac, bekend van z'n Menhirs.

Aan een strand op Belle Île

Kapen bevaren

Allereerst; ik hou een dagboek met foto's bij via de app Polarsteps, zie link bij de 'social media' op de homepagina of klik hier. 

Wil je meelezen op je smartphone? Download dan de app op je mobiele telefoon en maak een inlog aan. Zet de 'locatievoorziening' binnen 'instellingen' op je mobiele telefoon, uit. Zoek 'Grote Mees op reis 2021' en je ontvangt een melding van een nieuwe 'step' en zo reis je mee.

Grote Mees in Camaret-sur-Mer

 Trouwens..dank alle trouwe meezeilers die via de app meelezen en af en toe een 💟 achterlaten of een opmerking. Het betekent veel voor ons allebei dat we door jullie gevolgd worden.

In Scheveningen krijgen we mijn vriendin Hélène aan boord, het is heerlijk weer! We hebben een praktijk gehad in Den Haag en we struinen weer rond in onze oude buurt, het Statenkwartier en we bezoeken het Mauritshuis. We halen in Den Haag ook een covid-antigeentest, gelukkig voor beiden negatief. 

Hélène met Nynke

Dan volgen de kapen van de tweede Maasvlakte en alle Zeeuwse eilanden achter elkaar en zijn we zomaar in ons eerste buitenland sinds langere tijd, België. Hier mogen we als zeevarenden 2 dagen 'in transit' verblijven zonder dat er een negatieve PCR-test of antigeentest vereist is. We komen 's avonds in Nieuwpoort aan met deze fantastische avondlucht.

Nieuwpoort, België 

De volgende morgen zeilen we al vroeg op zee om met stroom mee naar Frankrijk te zeilen. Bij Calais is het altijd druk met veerboten van en naar Engeland, ook nu zagen we achter ons al een veerboot aankomen. Rob draaide bij om de veerboot duidelijke te maken dat hij inhield om ruimte te geven. Kort daarna werden we opgeroepen door diezelfde veerboot via de marifoon. 'Thank you for your coöporation, Ma'am'. Nog nooit meegemaakt! 

Daarna komen Cap Blanc Nez en Cap Gris Nez. Vooral de laatste is een hoge kaap en daarom heen kan het harder waaien. Vandaag valt de wind mee maar stromen doet het er hard.

Frankrijk eist bij binnenkomst een negatieve antigeentest van maximaal 72 uur oud maar gelukkig zijn we ruim binnen deze 3 dagen in Frankrijk. Met alle gegevens onder de arm lopen we naar het havenkantoor. De anticlimax volgde snel, alleen bootnaam en thuishaven én de bankpas 😉, waren vereist. Op een van die wolkenloze en windloze motordagen kwamen dolfijnen spelen. Zo ongeveer tussen Boulogne-sur-Mer en Dieppe. We hebben 10 minuten genoten van alle sprongen van wel 7 dolfijnen. Gek hoe deze dieren je zó opgetogen weten te krijgen. Je hoort ze komen omdat je hun blaasgat hoort. En dan maar kijken waar ze weer boven komen. Kijk maar even mee op de video:

Aangekomen in Dieppe stond de havenmeester al op de steiger te wachten. Of we zo direct naar het havenkantoor wilden komen en papieren meenemen. Eh.... welke papieren? Nou.... de verzekeringspapieren natuurlijk. Huh? Is dat alles?  Voor de zekerheid togen we met gele boekjes, negatieve antigeentesten, de zeebrief en de verzekeringspapieren naar het kantoor op de haven. Er is niet gevraagd naar wat voor Covid-19 gerelateerde zaken dan ook. Ze wilden alleen de aansprakelijkheidspolis zien die bij de bootverzekering hoort. Ook in alle volgende havens heeft nooit iemand gevraagd naar vaccinatiebewijzen of negatieve antigeentests.

En zo, onder een stralend zonnetje en met de Franse krijtrotsen, Falaises genoemd, op links, verdwijnen de coronamaatregelen langzaam uit onze gedachten. Er is in Frankrijk nog wel een avondklok die geldt van 23.00 tot 6.00. Je mag in die periode niet uitvaren of aanmeren. We houden ons er maar keurig aan. Ook op straat geldt de eerste 3 weken van juni nog een mondkapjesplicht. En binnen openbare ruimten blijft dat ook zo in tegenstelling tot Nederland. 

Na Dieppe kachelen we met windstil weer naar Le Havre.

Vlak boven Le Havre ligt  Cap d' Antifer, weer een kaap gerond. Frankrijk blijkt een van de groenste landen van de EU en we snappen nu ook goed waarom. Op geregelde afstand, altijd aan zee, staan kerncentrales.. Le Havre is plat gebombardeerd in WO2 en om die reden geen bezoek waard maar het is wel de perfecte haven om de aanloop naar Deauville te plannen. Door het grote eb en vloedverschil valt de haventoegang droog. Op de zeekaart lijkt het daarom alsof je over de zandbanken naar binnen vaart. Dat invaren kan alleen rond hoog water. Daarna is het water weg en is het strand 5 x zo breed.

Trouville

Deauville, dé badplaats voor vermogende Parijzenaars en Arabieren.  Het is een soort Disneyland voor rijke mensen. Alles is netjes en welverzorgd met prachtige winkelstraten met fonteinen. Werkelijk alles is mooi gerestaureerd of splinternieuw, het verschil is nauwelijks te ontdekken. Het zwembad heeft natuurlijk olympische afmetingen en echt élk duur frans (kleding)merk heeft hier een flag store. Alle gebouwen waarin mensen verblijven liggen achter hoge heggen of hekken. Men sluit zich blijkbaar graag op. Hoe anders is het in Trouville op de andere oever van de rivier. Gezellig terrasjes, vis die vanuit de boot rechtstreeks wordt verkocht aan de haven en ouderen die pétanque spelen op het strand. Hier genieten we dan ook van taart bij een salon du thé en van moules frites!

Dan door naar St.Vaast la Hougue. Sain Va in het kort. Ook zo'n droogvallende haventoegang.De deur gaat dicht als het water te ver zakt. Hier wachten we harde wind en regen af en dan door naar Cherbourg waar we Pointe Barfleur ronden. 

Pte Barfleur met 13 knopen

We berekenen de stroom zorgvuldig en gaan precies op tijd de haven uit en vervolgens flux als de brandweer de hoek om. Van Cherbourg gaan we in 1 x naar de noord Bretonse kust. De Kanaaleilanden liggen halverwege en zouden normaliter een perfecte tussenstop zijn ware het niet dat covid-19 gebied om deze eilanden niet te bezoeken tenzij 2 weken quarantaine op eigen boot.

klimmen omhoog bij eb

We plannen het ronden van Cap La Hague, liggend aan de beruchte Alderney Race, zeer zorgvuldig. Precies op tijd zijn we er en laten ons daarna meevoeren met de wildwaterbaan die nu zuidwaarts gaat. Ik heb de zenuwen. Ik wil het liefst voor donker vast liggen in Lézardrieux. Rob maant me rustig te blijven. Het komt zoals het komt. Maar Rob, wat heb ik dáár nou aan? Rond half negen varen we de rivier op met ineens een aantrekkende wind, dwars én tegenstroom. Links ligt Île de Bréhat met 'rotskes' rondom. Schuin als een krab varen we tussen rotsen en vuurtorens door  een steeds donkerder rivier op. Links en rechts liggen boten aan een boei en wij houden het midden aan. Met de zaklamp gaan we op zoek naar een drijvende steiger, speciaal bedoeld voor nachtelijk aankomsten. Gelukt! Tegen de stroom in maken we vast. We hebben een borrel verdiend.

GR34 in Lézardrieux

Hier is getijverschil meer dan 9 meter! Met hoogwater loop je horizontaal over de valreep naar de steiger, met laagwater moet je gedwongen op je tenen en met strak aangespannen kuiten omhoog zien te komen. Hier maken we kennis met de GR34. Het lange afstandspad langs de kust van Bretagne. We lopen een heel stuk, en ook weer terug. Prachtige natuur! Er is zelfs een omleiding indien het hoog water is, dan kun je namelijk niet over het strand lopen want dat is er niet!

Het weer is maar matig, niet koud maar steeds bewolkt en af toe regen. Ik vraag de havenmeester waar het mooie weer in Frankrijk blijft.. Hij antwoordt met een grote glimlach " maar madame, this is not France! This is Brittany! 

Roscoff

Na Lézardrieux zeilen we naar Roscoff met Île de Batz voor de kust. De haven is prachtig en het granieten stadje ook. Het is trouwens overal graniet, een prachtige woeste want rotsige kust met zandstrandjes bij eb. 

We zeilen tussen Roscoff en Île de Batz door  en houden angstvallig de juiste betonning aan..want... juist.. die rotsen! We zeil/drijven genoegelijk naar L'Aberwrac'h en ontmoeten daar weer bekende boten, Fine Fleur en Dutch Osprey. We praten gezellig met Fine Fleur's bemanning. Zij gaan de volgende morgen verder, wij wandelen met prachtig weer een stukje van de GR34 rivieropwaarts. 

L'Aberwrac'h met zicht op rivier richting zee

Vanuit L'Aberwrac'h ronden we de westpunt van Bretagne en en zeilen we tussen de vuurtorens doordan westelijker dan we ooit waren naar Camaret-sur-Mer. 
Aldaar komt ook Breehorn 44 'Anna' binnenzeilen! Nog gezelliger! 

We fietsen daar de kaap 'Pen Hat' rond. 

Er wordt storm verwacht. We verkassen alvast met de bemanningen van 'Anna' en 'Morgane of Sark' naar de haven Brest waar we op een korte zware storm met windkracht 10 wachten. 

We helpen elkaar met het stormvast leggen van elkaars boten en borrelen in afwachting van de nachtelijke storm.

vlnr: Nynke, Rob , Herco en Elvira, Irene en Maarten

De wind gaat rond 22.00 steeds harder loeien en vanaf 0.00 stormt het. Zelfs harder dan we ooit eerder meemaakten. Slapen gaat voor geen meter, we gaan weer in de kleren en lopen/kruipen regelmatig een rondje over het dek. We vervangen een lijn die nagenoeg doorgesleten is. Rond 3.00 uur waait het nog maar windkracht 7 en gaan we eindelijke slapen. 

De volgende dag scoren we bij een enorme watersportwinkel nieuwe landvasten die wel 2 maten dikker zijn en een extra stootkussen van schuim wat niet lek kan gaan. We zijn voortaan beter voorbereid op storm.

Van uit Brest gaan we met de huurauto terug naar NL voor mijn moeders verjaardag en voor een weekje werken. Op 19 juli gaan we verder zuidwaarts! 

We zijn vertrokken maar nergens heen.

Een maand geleden vertrokken maar nergens naar  op weg.

Op 2 mei zijn we met een auto vol naar Makkum gereden en begon ons bootleven. 

Eigenlijk zijn we voor de komende 4,5 maand verhuisd naar de boot.

We hebben besloten niet eerder naar het buitenland te vertrekken dan wanneer we beiden in ieder geval 1 x gevaccineerd zijn en wanneer de landen om Nederland heen zeilers zonder quarantaine ontvangen. Dat is gedurende deze maand steeds aan verandering onderhevig geweest.

Gelukkig zijn de corona maatregelen in vele landen versoepeld. Al is een negatieve PCR-test nog altijd een voorwaarde om een land binnen te mogen.

Rob is al 1 x gevaccineerd en moet begin juni terug naar Drachten voor de 2e prik en Nynke krijgt dan haar 1e. Dus daarna gaan we. 

Voor zover het zich nu laat aanzien wordt het richting zuiden.

We hebben zin in mooi en vooral warmer weer.

Mei 2021 was gemiddeld 2,2 graden kouder dan normaal met een gemiddelde dagtemperatuur van 11 graden en ook natter dan gemiddeld. Mei 2021 kreeg 2 stormen te verduren met windkracht 9 en aan het begin van de maand vroor het nog elke nacht. De tweede storm kregen we op Vlieland over ons heen. De Waddenzee, net achter de dijk, joeg het het zoute schuim zo over de dijk en de boot heen en we hingen een dag schuin aan alle lijnen met schokdempers. 

En wij gingen met Grote Mees in die kou langzaam nergens heen.

Met winddichte mutsen op, handschoenen aan, thermokleding in laagjes en overdag en ’s avonds de kachel aan. 

We zijn dolblij met de ‘voortent’, een aan de vaste buiskap geritste, afscheiding waarmee we de kou buiten houden maar wel ‘buiten’ kunnen zitten. Door het geopende luik stijgt de warmte van de kachel omhoog en is het in de ‘voortent’ heel aangenaam.

We hebben wat rond gedweild op het IJsselmeer, Markermeer en Waddenzee en vooral op Vlieland en Terschelling zijn we langer gebleven. Vooral de vele gezellige vrienden die we zagen en de Markerwadden waren een hoogtepunt.

Het is voor ons ongekend om buiten schoolvakanties of feestdagen op deze eilanden te zijn en we hebben genoten van de rust en de lege fietsspaden . Op een gemiddelde wandeling van zo’n 8 kilometer troffen we hooguit 2 tot 4 mensen. Dieren des te meer. 

Willemijn en Felix kwamen langs met de Pinksteren. Ze hadden na meer dan 14 maanden thuis werken wel behoefte aan een andere omgeving en aan 'totale' verzorging die we graag hebben geboden. Ze troffen toen een prachtige eerste Pinksterdag waarbij we op de fiets naar het Posthuys zijn gereden en daar, in de zon, hebben geluncht. De bestelde pizza's werden 's avonds op de steiger bezorgd.

Geocachen is onze nieuwste manier van de omgeving verkennen. We hebben een account aangemaakt binnen de app en zien middels de kaart waar caches in de buurt liggen. Zo ongeveer overal liggen caches verstopt, soms zo groot als een filmdoosje, soms zo groot als een vogelhuisje. Het is zaak om via de app op je mobiel de richting te bepalen op een satelietkaart en op zoek te gaan. Het bracht ons op onvermoede mooie plekjes via nooit eerder bewandelde paden.

In onbestendig weer op zoek naar de 1e geocash op Vlieland 

En als dan eindelijk het mooie weer aanbreekt gaan we langzaam terug naar Makkum via Harlingen. De stuurautomaat heeft kuren, hij blijft aan staan ook al hebben we op de knop 'stand by' gedrukt. We kunnen dan niet van richting veranderen en dat voelt niet fijn. Rob vervangt de oude voor de nieuwe die we op reserve al bij ons hadden. Toch fijn, zo'n boot vol reserve onderdelen. De oude kan, na ruggespraak met Breehorn, waarschijnlijk simpel gereviseerd worden. We maken ons op voor een versnelling van ons slakkengangetje zowel in denken, doen als zeilen. De lijstjes worden gemaakt voor boodschappen die we nog moeten doen, mensen die we willen zien en ander geregel zoals het bespreken van de jaarcijfers bij de accountant. Maar van het grootste belang is ons beider vaccinatie. 

Na zaterdag 5 juni willen we zo snel mogelijk naar Cadzand op de grens met België om daar in de buurt een negatieve PCR-test te halen en dan binnen 72 uur door naar La douce France zodat we nog met een geldige test binnenkomen. En dan te bedenken dat we vroeger bij het passeren van een grens alleen een gastenvlaggetje hoefden te hijsen...

Zicht op het wad en de jachthaven van Terschelling met de Brandaris op de achtergrond.

 We gaan terwijl we wachten.

 

Het is ’s avonds, 9 april. We worden gebeld door een bevriende collega, zijn vrouw is huisarts en heeft, na een lange prikdag, 2 AstraZeneca (AZ) vaccins over. Of wij die prik willen….? YESSS! 

Maar dan moeten we wel snel komen. De vaccinatie moet voor 21.30 in onze arm zitten.

Als een haas mikken we alle nèt uitgepakte spullen terug in de tas, halen de koelkast leeg en sluiten grote Mees  af. Eenmaal in de auto zijn we blij dat we 130 kilometer per uur mogen rijden.

We kunnen niet geloven dat we straks beschermd zijn tegen corona en dat daarmee het leven luchtiger wordt.

In de auto stuur ik onze eigen huisarts een berichtje over ons voornemen en bel met een kind dat bij de GGD werkt. ‘Maar Mam, je bent toch nog geen 60? En Papa ook niet, dus mag je deze AZ-prik niet.’ Hmmmm. We rijden het uur in betrekkelijke stilte. Rob stuurt en ik zoek het internet af naar de risico’s op sinustrombose bij AZ boven de 55. Als we er bijna zijn vraagt Rob zich hardop af of het juridisch wel verantwoord is. We willen niet dat zij, door ons te prikken, juridisch vogelvrij is.

We parkeren voor de deur en knikken naar elkaar, we doen het, we zijn er klaar voor.

Bij binnenkomst staat ze al klaar met gehandschoende handen, de 2 spuitjes naast zich in een kartonnen schaaltje. Dan meldt onze huisarts zich per whatsapp: ‘Mag niet. Jullie zijn te jong! Als er ellende van komt gaat die huisarts aan de hoogste boom. Ook al klagen jullie zelf niet. Het is huisartsen nadrukkelijk verboden om onder de 60 te vaccineren.’ 

Onze collega en z’n vrouw zijn ouder en wist niet dat wij de 60 nog niet hebben aangetikt…en dus besluiten we dat het juridische zwaard van Damocles in dit geval zwaarder weegt dan het medisch onverantwoorde weggooien van 2 AZ vaccins.

De meegebrachte fles wijn als dank maken we gevieren soldaat om het chagrijn wat te verzachten. Wát een sof zeg! Dit gebeurt er als een overheid op de stoel van de arts gaat zitten.

Artsen zijn bekend met de risico’s van de medicatie die ze voorschrijven en plaatsen deze in het juiste perspectief voor de patiënt. Zij weten dat er geen enkel medicijn is zonder risico, lees de bijsluiter maar eens van paracetamol.

En zo vervliegt onze vaccinatiehoop in deze bange coronadagen. 

We hoopten met deze vaccinatie wat makkelijker te reizen. Wat minder stress om in ons werk corona op te lopen. En om straks met een groene CoronaCheck op de telefoon wat makkelijker een grens over te komen, om niet 4x terug naar huis te hoeven voor de uiteindelijke prik..

Enfin… thuis ontbreekt ons de puf om weer terug naar de boot te gaan. Wat heeft het voor zin?

Na een lamgeslagen weekend herbezinnen we ons.

We besluiten te gaan terwijl we wachten. Of eigenlijk wachten we terwijl we gaan. 

Wij en grote Mees  zijn er klaar voor om te vertrekken terwijl we wachten op onze vaccinaties en op landen die weer open gaan. 

grote Mees  wordt schoongepoetst, de laatste klussen word geklaard en onverwachte schades gerepareerd.

Zo was er een vonkontsteking van de Force10 gasoven waarvan de batterij zich lastig liet verwisselen. Anderhalf uur en wat vloekjes later kunnen we weer koken zonder lucifers.

Het zonnepaneel wat in de bijboot kan liggen om de Torqueedobatterij op te laden heeft waterdichte stekkers gekregen. De bilgepomp onder de vloer van de zeilenberging was doorgebrand. Die is vervangen en staat nu op een horizontalere en lagere stand en kan zo z’n werk beter doen. 

De nieuwe landvasten zijn met oranje getooid zodat het uiteinde sneller te vinden is.

Romp en opbouw zijn gepoetst en kunnen weer tegen de gevederde schijtbrigade die dagelijks, schuin over grote Mees tussen 2 natuurgebieden pendelt. 

Het onderwaterschip staat in verboden antifouling en nieuwe anodes zijn geplaatst. 

(Raam)rubbers zijn ingevet met vaseline en draaiende delen zijn geolied met McLube. Het beetje teak wat nog op Grote Mees zit komt onderweg aan de beurt als we langzaam nergens heen gaan. 

Als we tussen Delfzijl en Cadzand, wachtend, dweilend zeilen door Nederland.

Naschrift: op Rob’s laatste werkdag kwam zijn vaccinatie-uitnodiging binnen. De dag erna, het begin van onze reis, verdween de eerste Pfizer injectie in z’n bovenarm. Nog 3 GGD afspraken te gaan.

Inmiddels zijn we anderhalve week op pad.

We dweilen door Nederland en hebben de leukste ontmoetingen met bekenden, vrienden en mede (Breehorn)zeilers. 

De vaccinatie van Nynke is gepland. Het leven is goed.

 Plannen

 

Piep…..piep…piep….piep, ergens klinkt een onbekende piep.. maar waar?

We sjouwen snel tassen, koelbox en een kratje de boot in en gaan dan op onderzoek uit.

Gespitst luisteren we naar de piep en vooral uit welke richting die piep komt.

Rob rommelt achter de kastdeur bij de kaartentafel en vind de piep aan het plafonnetje. 

Het blijkt de vorig jaar geplaatste rookmelder wiens batterij leeg is.

Voor het eerst in 2021 zijn we weer aan boord. En de piep van de rookmelder brengt ons direct weer terug bij een gevoel dat we de laatste maanden kwijt waren. Dat urgente gevoel van lijstjes die af moeten… We zijn blij met dat gevoel, dat de boot onze zorg weer nodig heeft omdat we willen vertrekken.

Het is koud binnen in Grote Mees. Gelukkig heeft Meaco DD8L, de ontvochtiger die op het aanrecht staat, z’n werk goed gedaan. Matrassen, donsdek, boeken, handdoeken, theezakjes en beschuitjes zijn koud maar droog. Inmiddels snort de kachel, liggen de spullen in de kast en zet Rob de eerste koffie.

Het leven is goed hier in de beslotenheid van de kajuit. 

Naast het aanvullen van de kluslijst bedenken we ook mogelijke routes voor komende zomer. 

En dát voelt bepaald gewaagd. 

Collectief is zo’n beetje ieders voornemen afgeschoten in dit afgelopen coronajaar. En elk nieuw plan is zomaar achterhaald als er strengere maatregelen worden ingevoerd.

Al overleggend benoemen we (nog) niet bestaande risico’s en restricties voor elk mogelijk plan. Risico’s die vergezocht lijken kunnen zomaar werkelijkheid worden. 

Afgelopen zomer was er vrij verkeer van personen en goederen binnen de EU maar is dat in 2021 ook het geval? Op dit moment zijn alleen noodzakelijke reizen toegestaan en moet je soms een negatieve covid-19 test laten zien én soms 2 weken in verplichte gecontroleerde quarantaine bij aankomst. Hoe verhoudt zich dat tot een langere zeilreis? Of moet je straks een vaccinatiebewijs tonen in het land van aankomst? En kunnen we bij ziekte wel aanspraak maken op de gezondheidszorg van het land waar we rond zeilen? En betaalt je eigen ziektekostenverzekering dat wel? We worden er gék van!

Hopelijk zijn we voor vertrek ergens begin mei, gevaccineerd. 

De volgende dag komen Martin en Bertie Hermans aan boord, de vorige eigenaren van de B37 Blue’s. 

En bij de koffie in de kajuit komen de verhalen over hun 8 jaar lange reis. Verhalen over bijzondere EU- havens, toegankelijk zonder Q-vlag. Over grenzen die moeiteloos konden worden overgestoken. Over gegarandeerde vliegtickets van en naar verre bestemmingen. Over ziek worden op Bonaire en de prima zorg aldaar en over Suriname, dat prachtige gastvrije groene land. Suriname, nu bijna failliet en met avondklok van 19-5. En waar vandaan een rechtstreekse vlucht naar Nederland niet mogelijk is..

De kluslijst dan maar. Dat is tenminste tastbaar en daarvan kunnen we met zekerheid zeggen dat het te regelen is.

Bovenaan staat een nieuwe omvormer. Een maat zwaarder dan we nu hebben en die wèl het Nespresso apparaat aan kan. Deze Victron Multiplus 3000 krijgt een zwaardere en kortere bekabeling naar de grote accubank. Die meet 800 Ampère en levert stroom voor de grote gebruikers zoals de elektrische lieren, boegschroef, koelkast en stuurautomaat.

Een nieuwe thermokoppel is net geleverd en daarvoor ontleden we binnenkort het gasfornuis om een gaspit van een nieuwe te voorzien.

Er komen lusjes aan de binnenkant van de bimini waar de boxklamboe aan kan worden geknoopt.

Nieuwe batterijen van diverse formaten moeten worden ingekocht.

De antifouling is al binnen en kan dit voorjaar op het onderwaterschip. 

In het voorjaar volgt nog een grote ronde poetsen, checken en de boot inpakken en dan kunnen we. Maar waar heen?

Als corona is verslagen in Groot Brittanië dan pakken route 1 van vorig jaar op: Door Schotland naar de Schotse eilanden in het Westen en verder door de Ierse zee rond het VK. Dit lijkt de minst aannemelijke route want de Britse coronavariant geeft zich niet zomaar gewonnen

Route 2 is een uitgebreiden ronde Oostzee waarbij de Oostkust van Zweden, Gotland, Finland en de Baltische staten op het lijstje staan mits al die landen ‘open’ zijn.

Route 3 is een grote ronde Zweden. Dat land heeft voor Nederlanders tot dusver geen restricties bij binnenkomst. Alhoewel… dat kan zomaar veranderen. 

Kortom, plannen blijft voorlopig een spannend plan.

 

Voor meer informatie over corona in Zweden: https://www.krisinformation.se/en

2011. Tijdens de eerste reis van Grote Mees navigeren door de granieten scheren van West Zweden.