Kapen bevaren

Allereerst; ik hou een dagboek met foto's bij via de app Polarsteps, zie link bij de 'social media' op de homepagina of klik hier. 

Wil je meelezen op je smartphone? Download dan de app op je mobiele telefoon en maak een inlog aan. Zet de 'locatievoorziening' binnen 'instellingen' op je mobiele telefoon, uit. Zoek 'Grote Mees op reis 2021' en je ontvangt een melding van een nieuwe 'step' en zo reis je mee.

Grote Mees in Camaret-sur-Mer

 Trouwens..dank alle trouwe meezeilers die via de app meelezen en af en toe een 💟 achterlaten of een opmerking. Het betekent veel voor ons allebei dat we door jullie gevolgd worden.

In Scheveningen krijgen we mijn vriendin Hélène aan boord, het is heerlijk weer! We hebben een praktijk gehad in Den Haag en we struinen weer rond in onze oude buurt, het Statenkwartier en we bezoeken het Mauritshuis. We halen in Den Haag ook een covid-antigeentest, gelukkig voor beiden negatief. 

Hélène met Nynke

Dan volgen de kapen van de tweede Maasvlakte en alle Zeeuwse eilanden achter elkaar en zijn we zomaar in ons eerste buitenland sinds langere tijd, België. Hier mogen we als zeevarenden 2 dagen 'in transit' verblijven zonder dat er een negatieve PCR-test of antigeentest vereist is. We komen 's avonds in Nieuwpoort aan met deze fantastische avondlucht.

Nieuwpoort, België 

De volgende morgen zeilen we al vroeg op zee om met stroom mee naar Frankrijk te zeilen. Bij Calais is het altijd druk met veerboten van en naar Engeland, ook nu zagen we achter ons al een veerboot aankomen. Rob draaide bij om de veerboot duidelijke te maken dat hij inhield om ruimte te geven. Kort daarna werden we opgeroepen door diezelfde veerboot via de marifoon. 'Thank you for your coöporation, Ma'am'. Nog nooit meegemaakt! 

Daarna komen Cap Blanc Nez en Cap Gris Nez. Vooral de laatste is een hoge kaap en daarom heen kan het harder waaien. Vandaag valt de wind mee maar stromen doet het er hard.

Frankrijk eist bij binnenkomst een negatieve antigeentest van maximaal 72 uur oud maar gelukkig zijn we ruim binnen deze 3 dagen in Frankrijk. Met alle gegevens onder de arm lopen we naar het havenkantoor. De anticlimax volgde snel, alleen bootnaam en thuishaven én de bankpas 😉, waren vereist. Op een van die wolkenloze en windloze motordagen kwamen dolfijnen spelen. Zo ongeveer tussen Boulogne-sur-Mer en Dieppe. We hebben 10 minuten genoten van alle sprongen van wel 7 dolfijnen. Gek hoe deze dieren je zó opgetogen weten te krijgen. Je hoort ze komen omdat je hun blaasgat hoort. En dan maar kijken waar ze weer boven komen. Kijk maar even mee op de video:

Aangekomen in Dieppe stond de havenmeester al op de steiger te wachten. Of we zo direct naar het havenkantoor wilden komen en papieren meenemen. Eh.... welke papieren? Nou.... de verzekeringspapieren natuurlijk. Huh? Is dat alles?  Voor de zekerheid togen we met gele boekjes, negatieve antigeentesten, de zeebrief en de verzekeringspapieren naar het kantoor op de haven. Er is niet gevraagd naar wat voor Covid-19 gerelateerde zaken dan ook. Ze wilden alleen de aansprakelijkheidspolis zien die bij de bootverzekering hoort. Ook in alle volgende havens heeft nooit iemand gevraagd naar vaccinatiebewijzen of negatieve antigeentests.

En zo, onder een stralend zonnetje en met de Franse krijtrotsen, Falaises genoemd, op links, verdwijnen de coronamaatregelen langzaam uit onze gedachten. Er is in Frankrijk nog wel een avondklok die geldt van 23.00 tot 6.00. Je mag in die periode niet uitvaren of aanmeren. We houden ons er maar keurig aan. Ook op straat geldt de eerste 3 weken van juni nog een mondkapjesplicht. En binnen openbare ruimten blijft dat ook zo in tegenstelling tot Nederland. 

Na Dieppe kachelen we met windstil weer naar Le Havre.

Vlak boven Le Havre ligt  Cap d' Antifer, weer een kaap gerond. Frankrijk blijkt een van de groenste landen van de EU en we snappen nu ook goed waarom. Op geregelde afstand, altijd aan zee, staan kerncentrales.. Le Havre is plat gebombardeerd in WO2 en om die reden geen bezoek waard maar het is wel de perfecte haven om de aanloop naar Deauville te plannen. Door het grote eb en vloedverschil valt de haventoegang droog. Op de zeekaart lijkt het daarom alsof je over de zandbanken naar binnen vaart. Dat invaren kan alleen rond hoog water. Daarna is het water weg en is het strand 5 x zo breed.

Trouville

Deauville, dé badplaats voor vermogende Parijzenaars en Arabieren.  Het is een soort Disneyland voor rijke mensen. Alles is netjes en welverzorgd met prachtige winkelstraten met fonteinen. Werkelijk alles is mooi gerestaureerd of splinternieuw, het verschil is nauwelijks te ontdekken. Het zwembad heeft natuurlijk olympische afmetingen en echt élk duur frans (kleding)merk heeft hier een flag store. Alle gebouwen waarin mensen verblijven liggen achter hoge heggen of hekken. Men sluit zich blijkbaar graag op. Hoe anders is het in Trouville op de andere oever van de rivier. Gezellig terrasjes, vis die vanuit de boot rechtstreeks wordt verkocht aan de haven en ouderen die pétanque spelen op het strand. Hier genieten we dan ook van taart bij een salon du thé en van moules frites!

Dan door naar St.Vaast la Hougue. Sain Va in het kort. Ook zo'n droogvallende haventoegang.De deur gaat dicht als het water te ver zakt. Hier wachten we harde wind en regen af en dan door naar Cherbourg waar we Pointe Barfleur ronden. 

Pte Barfleur met 13 knopen

We berekenen de stroom zorgvuldig en gaan precies op tijd de haven uit en vervolgens flux als de brandweer de hoek om. Van Cherbourg gaan we in 1 x naar de noord Bretonse kust. De Kanaaleilanden liggen halverwege en zouden normaliter een perfecte tussenstop zijn ware het niet dat covid-19 gebied om deze eilanden niet te bezoeken tenzij 2 weken quarantaine op eigen boot.

klimmen omhoog bij eb

We plannen het ronden van Cap La Hague, liggend aan de beruchte Alderney Race, zeer zorgvuldig. Precies op tijd zijn we er en laten ons daarna meevoeren met de wildwaterbaan die nu zuidwaarts gaat. Ik heb de zenuwen. Ik wil het liefst voor donker vast liggen in Lézardrieux. Rob maant me rustig te blijven. Het komt zoals het komt. Maar Rob, wat heb ik dáár nou aan? Rond half negen varen we de rivier op met ineens een aantrekkende wind, dwars én tegenstroom. Links ligt Île de Bréhat met 'rotskes' rondom. Schuin als een krab varen we tussen rotsen en vuurtorens door  een steeds donkerder rivier op. Links en rechts liggen boten aan een boei en wij houden het midden aan. Met de zaklamp gaan we op zoek naar een drijvende steiger, speciaal bedoeld voor nachtelijk aankomsten. Gelukt! Tegen de stroom in maken we vast. We hebben een borrel verdiend.

GR34 in Lézardrieux

Hier is getijverschil meer dan 9 meter! Met hoogwater loop je horizontaal over de valreep naar de steiger, met laagwater moet je gedwongen op je tenen en met strak aangespannen kuiten omhoog zien te komen. Hier maken we kennis met de GR34. Het lange afstandspad langs de kust van Bretagne. We lopen een heel stuk, en ook weer terug. Prachtige natuur! Er is zelfs een omleiding indien het hoog water is, dan kun je namelijk niet over het strand lopen want dat is er niet!

Het weer is maar matig, niet koud maar steeds bewolkt en af toe regen. Ik vraag de havenmeester waar het mooie weer in Frankrijk blijft.. Hij antwoordt met een grote glimlach " maar madame, this is not France! This is Brittany! 

Roscoff

Na Lézardrieux zeilen we naar Roscoff met Île de Batz voor de kust. De haven is prachtig en het granieten stadje ook. Het is trouwens overal graniet, een prachtige woeste want rotsige kust met zandstrandjes bij eb. 

We zeilen tussen Roscoff en Île de Batz door  en houden angstvallig de juiste betonning aan..want... juist.. die rotsen! We zeil/drijven genoegelijk naar L'Aberwrac'h en ontmoeten daar weer bekende boten, Fine Fleur en Dutch Osprey. We praten gezellig met Fine Fleur's bemanning. Zij gaan de volgende morgen verder, wij wandelen met prachtig weer een stukje van de GR34 rivieropwaarts. 

L'Aberwrac'h met zicht op rivier richting zee

Vanuit L'Aberwrac'h ronden we de westpunt van Bretagne en en zeilen we tussen de vuurtorens doordan westelijker dan we ooit waren naar Camaret-sur-Mer. 
Aldaar komt ook Breehorn 44 'Anna' binnenzeilen! Nog gezelliger! 

We fietsen daar de kaap 'Pen Hat' rond. 

Er wordt storm verwacht. We verkassen alvast met de bemanningen van 'Anna' en 'Morgane of Sark' naar de haven Brest waar we op een korte zware storm met windkracht 10 wachten. 

We helpen elkaar met het stormvast leggen van elkaars boten en borrelen in afwachting van de nachtelijke storm.

vlnr: Nynke, Rob , Herco en Elvira, Irene en Maarten

De wind gaat rond 22.00 steeds harder loeien en vanaf 0.00 stormt het. Zelfs harder dan we ooit eerder meemaakten. Slapen gaat voor geen meter, we gaan weer in de kleren en lopen/kruipen regelmatig een rondje over het dek. We vervangen een lijn die nagenoeg doorgesleten is. Rond 3.00 uur waait het nog maar windkracht 7 en gaan we eindelijke slapen. 

De volgende dag scoren we bij een enorme watersportwinkel nieuwe landvasten die wel 2 maten dikker zijn en een extra stootkussen van schuim wat niet lek kan gaan. We zijn voortaan beter voorbereid op storm.

Van uit Brest gaan we met de huurauto terug naar NL voor mijn moeders verjaardag en voor een weekje werken. Op 19 juli gaan we verder zuidwaarts! 

We zijn vertrokken maar nergens heen.

Een maand geleden vertrokken maar nergens naar  op weg.

Op 2 mei zijn we met een auto vol naar Makkum gereden en begon ons bootleven. 

Eigenlijk zijn we voor de komende 4,5 maand verhuisd naar de boot.

We hebben besloten niet eerder naar het buitenland te vertrekken dan wanneer we beiden in ieder geval 1 x gevaccineerd zijn en wanneer de landen om Nederland heen zeilers zonder quarantaine ontvangen. Dat is gedurende deze maand steeds aan verandering onderhevig geweest.

Gelukkig zijn de corona maatregelen in vele landen versoepeld. Al is een negatieve PCR-test nog altijd een voorwaarde om een land binnen te mogen.

Rob is al 1 x gevaccineerd en moet begin juni terug naar Drachten voor de 2e prik en Nynke krijgt dan haar 1e. Dus daarna gaan we. 

Voor zover het zich nu laat aanzien wordt het richting zuiden.

We hebben zin in mooi en vooral warmer weer.

Mei 2021 was gemiddeld 2,2 graden kouder dan normaal met een gemiddelde dagtemperatuur van 11 graden en ook natter dan gemiddeld. Mei 2021 kreeg 2 stormen te verduren met windkracht 9 en aan het begin van de maand vroor het nog elke nacht. De tweede storm kregen we op Vlieland over ons heen. De Waddenzee, net achter de dijk, joeg het het zoute schuim zo over de dijk en de boot heen en we hingen een dag schuin aan alle lijnen met schokdempers. 

En wij gingen met Grote Mees in die kou langzaam nergens heen.

Met winddichte mutsen op, handschoenen aan, thermokleding in laagjes en overdag en ’s avonds de kachel aan. 

We zijn dolblij met de ‘voortent’, een aan de vaste buiskap geritste, afscheiding waarmee we de kou buiten houden maar wel ‘buiten’ kunnen zitten. Door het geopende luik stijgt de warmte van de kachel omhoog en is het in de ‘voortent’ heel aangenaam.

We hebben wat rond gedweild op het IJsselmeer, Markermeer en Waddenzee en vooral op Vlieland en Terschelling zijn we langer gebleven. Vooral de vele gezellige vrienden die we zagen en de Markerwadden waren een hoogtepunt.

Het is voor ons ongekend om buiten schoolvakanties of feestdagen op deze eilanden te zijn en we hebben genoten van de rust en de lege fietsspaden . Op een gemiddelde wandeling van zo’n 8 kilometer troffen we hooguit 2 tot 4 mensen. Dieren des te meer. 

Willemijn en Felix kwamen langs met de Pinksteren. Ze hadden na meer dan 14 maanden thuis werken wel behoefte aan een andere omgeving en aan 'totale' verzorging die we graag hebben geboden. Ze troffen toen een prachtige eerste Pinksterdag waarbij we op de fiets naar het Posthuys zijn gereden en daar, in de zon, hebben geluncht. De bestelde pizza's werden 's avonds op de steiger bezorgd.

Geocachen is onze nieuwste manier van de omgeving verkennen. We hebben een account aangemaakt binnen de app en zien middels de kaart waar caches in de buurt liggen. Zo ongeveer overal liggen caches verstopt, soms zo groot als een filmdoosje, soms zo groot als een vogelhuisje. Het is zaak om via de app op je mobiel de richting te bepalen op een satelietkaart en op zoek te gaan. Het bracht ons op onvermoede mooie plekjes via nooit eerder bewandelde paden.

In onbestendig weer op zoek naar de 1e geocash op Vlieland 

En als dan eindelijk het mooie weer aanbreekt gaan we langzaam terug naar Makkum via Harlingen. De stuurautomaat heeft kuren, hij blijft aan staan ook al hebben we op de knop 'stand by' gedrukt. We kunnen dan niet van richting veranderen en dat voelt niet fijn. Rob vervangt de oude voor de nieuwe die we op reserve al bij ons hadden. Toch fijn, zo'n boot vol reserve onderdelen. De oude kan, na ruggespraak met Breehorn, waarschijnlijk simpel gereviseerd worden. We maken ons op voor een versnelling van ons slakkengangetje zowel in denken, doen als zeilen. De lijstjes worden gemaakt voor boodschappen die we nog moeten doen, mensen die we willen zien en ander geregel zoals het bespreken van de jaarcijfers bij de accountant. Maar van het grootste belang is ons beider vaccinatie. 

Na zaterdag 5 juni willen we zo snel mogelijk naar Cadzand op de grens met België om daar in de buurt een negatieve PCR-test te halen en dan binnen 72 uur door naar La douce France zodat we nog met een geldige test binnenkomen. En dan te bedenken dat we vroeger bij het passeren van een grens alleen een gastenvlaggetje hoefden te hijsen...

Zicht op het wad en de jachthaven van Terschelling met de Brandaris op de achtergrond.

 We gaan terwijl we wachten.

 

Het is ’s avonds, 9 april. We worden gebeld door een bevriende collega, zijn vrouw is huisarts en heeft, na een lange prikdag, 2 AstraZeneca (AZ) vaccins over. Of wij die prik willen….? YESSS! 

Maar dan moeten we wel snel komen. De vaccinatie moet voor 21.30 in onze arm zitten.

Als een haas mikken we alle nèt uitgepakte spullen terug in de tas, halen de koelkast leeg en sluiten grote Mees  af. Eenmaal in de auto zijn we blij dat we 130 kilometer per uur mogen rijden.

We kunnen niet geloven dat we straks beschermd zijn tegen corona en dat daarmee het leven luchtiger wordt.

In de auto stuur ik onze eigen huisarts een berichtje over ons voornemen en bel met een kind dat bij de GGD werkt. ‘Maar Mam, je bent toch nog geen 60? En Papa ook niet, dus mag je deze AZ-prik niet.’ Hmmmm. We rijden het uur in betrekkelijke stilte. Rob stuurt en ik zoek het internet af naar de risico’s op sinustrombose bij AZ boven de 55. Als we er bijna zijn vraagt Rob zich hardop af of het juridisch wel verantwoord is. We willen niet dat zij, door ons te prikken, juridisch vogelvrij is.

We parkeren voor de deur en knikken naar elkaar, we doen het, we zijn er klaar voor.

Bij binnenkomst staat ze al klaar met gehandschoende handen, de 2 spuitjes naast zich in een kartonnen schaaltje. Dan meldt onze huisarts zich per whatsapp: ‘Mag niet. Jullie zijn te jong! Als er ellende van komt gaat die huisarts aan de hoogste boom. Ook al klagen jullie zelf niet. Het is huisartsen nadrukkelijk verboden om onder de 60 te vaccineren.’ 

Onze collega en z’n vrouw zijn ouder en wist niet dat wij de 60 nog niet hebben aangetikt…en dus besluiten we dat het juridische zwaard van Damocles in dit geval zwaarder weegt dan het medisch onverantwoorde weggooien van 2 AZ vaccins.

De meegebrachte fles wijn als dank maken we gevieren soldaat om het chagrijn wat te verzachten. Wát een sof zeg! Dit gebeurt er als een overheid op de stoel van de arts gaat zitten.

Artsen zijn bekend met de risico’s van de medicatie die ze voorschrijven en plaatsen deze in het juiste perspectief voor de patiënt. Zij weten dat er geen enkel medicijn is zonder risico, lees de bijsluiter maar eens van paracetamol.

En zo vervliegt onze vaccinatiehoop in deze bange coronadagen. 

We hoopten met deze vaccinatie wat makkelijker te reizen. Wat minder stress om in ons werk corona op te lopen. En om straks met een groene CoronaCheck op de telefoon wat makkelijker een grens over te komen, om niet 4x terug naar huis te hoeven voor de uiteindelijke prik..

Enfin… thuis ontbreekt ons de puf om weer terug naar de boot te gaan. Wat heeft het voor zin?

Na een lamgeslagen weekend herbezinnen we ons.

We besluiten te gaan terwijl we wachten. Of eigenlijk wachten we terwijl we gaan. 

Wij en grote Mees  zijn er klaar voor om te vertrekken terwijl we wachten op onze vaccinaties en op landen die weer open gaan. 

grote Mees  wordt schoongepoetst, de laatste klussen word geklaard en onverwachte schades gerepareerd.

Zo was er een vonkontsteking van de Force10 gasoven waarvan de batterij zich lastig liet verwisselen. Anderhalf uur en wat vloekjes later kunnen we weer koken zonder lucifers.

Het zonnepaneel wat in de bijboot kan liggen om de Torqueedobatterij op te laden heeft waterdichte stekkers gekregen. De bilgepomp onder de vloer van de zeilenberging was doorgebrand. Die is vervangen en staat nu op een horizontalere en lagere stand en kan zo z’n werk beter doen. 

De nieuwe landvasten zijn met oranje getooid zodat het uiteinde sneller te vinden is.

Romp en opbouw zijn gepoetst en kunnen weer tegen de gevederde schijtbrigade die dagelijks, schuin over grote Mees tussen 2 natuurgebieden pendelt. 

Het onderwaterschip staat in verboden antifouling en nieuwe anodes zijn geplaatst. 

(Raam)rubbers zijn ingevet met vaseline en draaiende delen zijn geolied met McLube. Het beetje teak wat nog op Grote Mees zit komt onderweg aan de beurt als we langzaam nergens heen gaan. 

Als we tussen Delfzijl en Cadzand, wachtend, dweilend zeilen door Nederland.

Naschrift: op Rob’s laatste werkdag kwam zijn vaccinatie-uitnodiging binnen. De dag erna, het begin van onze reis, verdween de eerste Pfizer injectie in z’n bovenarm. Nog 3 GGD afspraken te gaan.

Inmiddels zijn we anderhalve week op pad.

We dweilen door Nederland en hebben de leukste ontmoetingen met bekenden, vrienden en mede (Breehorn)zeilers. 

De vaccinatie van Nynke is gepland. Het leven is goed.

 Plannen

 

Piep…..piep…piep….piep, ergens klinkt een onbekende piep.. maar waar?

We sjouwen snel tassen, koelbox en een kratje de boot in en gaan dan op onderzoek uit.

Gespitst luisteren we naar de piep en vooral uit welke richting die piep komt.

Rob rommelt achter de kastdeur bij de kaartentafel en vind de piep aan het plafonnetje. 

Het blijkt de vorig jaar geplaatste rookmelder wiens batterij leeg is.

Voor het eerst in 2021 zijn we weer aan boord. En de piep van de rookmelder brengt ons direct weer terug bij een gevoel dat we de laatste maanden kwijt waren. Dat urgente gevoel van lijstjes die af moeten… We zijn blij met dat gevoel, dat de boot onze zorg weer nodig heeft omdat we willen vertrekken.

Het is koud binnen in Grote Mees. Gelukkig heeft Meaco DD8L, de ontvochtiger die op het aanrecht staat, z’n werk goed gedaan. Matrassen, donsdek, boeken, handdoeken, theezakjes en beschuitjes zijn koud maar droog. Inmiddels snort de kachel, liggen de spullen in de kast en zet Rob de eerste koffie.

Het leven is goed hier in de beslotenheid van de kajuit. 

Naast het aanvullen van de kluslijst bedenken we ook mogelijke routes voor komende zomer. 

En dát voelt bepaald gewaagd. 

Collectief is zo’n beetje ieders voornemen afgeschoten in dit afgelopen coronajaar. En elk nieuw plan is zomaar achterhaald als er strengere maatregelen worden ingevoerd.

Al overleggend benoemen we (nog) niet bestaande risico’s en restricties voor elk mogelijk plan. Risico’s die vergezocht lijken kunnen zomaar werkelijkheid worden. 

Afgelopen zomer was er vrij verkeer van personen en goederen binnen de EU maar is dat in 2021 ook het geval? Op dit moment zijn alleen noodzakelijke reizen toegestaan en moet je soms een negatieve covid-19 test laten zien én soms 2 weken in verplichte gecontroleerde quarantaine bij aankomst. Hoe verhoudt zich dat tot een langere zeilreis? Of moet je straks een vaccinatiebewijs tonen in het land van aankomst? En kunnen we bij ziekte wel aanspraak maken op de gezondheidszorg van het land waar we rond zeilen? En betaalt je eigen ziektekostenverzekering dat wel? We worden er gék van!

Hopelijk zijn we voor vertrek ergens begin mei, gevaccineerd. 

De volgende dag komen Martin en Bertie Hermans aan boord, de vorige eigenaren van de B37 Blue’s. 

En bij de koffie in de kajuit komen de verhalen over hun 8 jaar lange reis. Verhalen over bijzondere EU- havens, toegankelijk zonder Q-vlag. Over grenzen die moeiteloos konden worden overgestoken. Over gegarandeerde vliegtickets van en naar verre bestemmingen. Over ziek worden op Bonaire en de prima zorg aldaar en over Suriname, dat prachtige gastvrije groene land. Suriname, nu bijna failliet en met avondklok van 19-5. En waar vandaan een rechtstreekse vlucht naar Nederland niet mogelijk is..

De kluslijst dan maar. Dat is tenminste tastbaar en daarvan kunnen we met zekerheid zeggen dat het te regelen is.

Bovenaan staat een nieuwe omvormer. Een maat zwaarder dan we nu hebben en die wèl het Nespresso apparaat aan kan. Deze Victron Multiplus 3000 krijgt een zwaardere en kortere bekabeling naar de grote accubank. Die meet 800 Ampère en levert stroom voor de grote gebruikers zoals de elektrische lieren, boegschroef, koelkast en stuurautomaat.

Een nieuwe thermokoppel is net geleverd en daarvoor ontleden we binnenkort het gasfornuis om een gaspit van een nieuwe te voorzien.

Er komen lusjes aan de binnenkant van de bimini waar de boxklamboe aan kan worden geknoopt.

Nieuwe batterijen van diverse formaten moeten worden ingekocht.

De antifouling is al binnen en kan dit voorjaar op het onderwaterschip. 

In het voorjaar volgt nog een grote ronde poetsen, checken en de boot inpakken en dan kunnen we. Maar waar heen?

Als corona is verslagen in Groot Brittanië dan pakken route 1 van vorig jaar op: Door Schotland naar de Schotse eilanden in het Westen en verder door de Ierse zee rond het VK. Dit lijkt de minst aannemelijke route want de Britse coronavariant geeft zich niet zomaar gewonnen

Route 2 is een uitgebreiden ronde Oostzee waarbij de Oostkust van Zweden, Gotland, Finland en de Baltische staten op het lijstje staan mits al die landen ‘open’ zijn.

Route 3 is een grote ronde Zweden. Dat land heeft voor Nederlanders tot dusver geen restricties bij binnenkomst. Alhoewel… dat kan zomaar veranderen. 

Kortom, plannen blijft voorlopig een spannend plan.

 

Voor meer informatie over corona in Zweden: https://www.krisinformation.se/en

2011. Tijdens de eerste reis van Grote Mees navigeren door de granieten scheren van West Zweden.

 

Ha Corona!

En toen was er Corona..., het klinkt naar een Spaanse badplaats of naar zo'n biertje met limoen in de flessenhals of naar een zonnig liedje van de Blue Diamonds.
Nou, Sars-CoV-2 virus klinkt al akeliger. Eerst leek het zo'n Chinese uitwas, ontstaan op die overvolle markten met levende dieren, geslacht vlees, vleermuizen en heel veel mensen. Toen leek het ver weg en vooral een Aziatisch ding, zoals Sars en Mers ooit. Die kwamen toch ook niet dichtbij?
Maar nu is het menens. Ik zou op 12 maart naar Philadelphia in de VS vliegen, een vriendin bezoeken. Op Schiphol klonk 'U vliegt op eigen risico mevrouw'! Heen lukte wel maar terugkomen? Daar kon niemand iets over zeggen. Het bleek later nog extremer, het hele internationale vliegveld van Philadelphia werd gesloten en ook in de VS volgenden de, volgens mijn vriendin 'brainfuckin' veranderingen, zich snel op. En dus ging ik weer per trein naar huis.
Dan maar vakantie in eigen land en naar de kinderen die in Groningen wonen.
Onze zoon had zondags een tafeltje gereserveerd. Tien minuten na Rutte's 'intelligente lockdown' stonden we bij de Lidl, nèt voor sluitingstijd, om inkopen te doen voor de nasi.
Onze dochter, met een auto-immuunziekte, was al eerder ongerust en had al van haar werkgever gehoord dat ze tot nader orde niet op kantoor mocht komen. Zij was op tijd met het inkopen van WC-papier, paracetamol en desinfectiegel, daarna ging het zo ongeveer op de bon. Nou erger eigenlijk, gewoon niet meer te krijgen!
Op weg naar huis, in de auto, realiseerden we dat óns vertrek ver na 1 mei zou zijn. En we realiseerden ons ook dat we voorlopig niet zouden werken. We werken beiden in een tandartspraktijk en zien dagelijks zomaar 30-40 mensen en werken in de orale nattigheid is vragen om besmetting.
Vrij snel schakelden we naar een andere modus; we hebben elkaar, we zijn nog gezond, de boot is onder handbereik en ligt in het water en zeilen lukt ook nog. 
De boot moest voor een klusje naar de werf in Woudsend en beide vaardagen waren zonovergoten en Friesland van een onaardse schoonheid terwijl de wereld om ons heen door iets onzichtbaars hard tot stilstand kwam. Het aanvragen van de brugbediening ging onwerkelijk soepel en ik verwachte elk moment een bericht dat ook dàt vanwege corona niet door kon gaan. Zelfs het cashgeld werd bij de sluis in Workum gewoon aangenomen.
Het was fijn op het water, even ver weg kijken, even aan niks anders denken, wat mijmeren richting de golfjes, een dutje in de luwte van de buiskap. 
Iedereen moet omschakelen en vooral omdenken in een stokkende wereld.
Dat blijkt vooral een modus die menig vertrekker al met ons deelde; het gaat nooit zoals gedacht, plan A wordt nagenoeg nooit zo uitgevoerd en plan B en plan C moeten al klaar liggen, just in case. En.. haast hoef je niet te hebben. 
Maar vooral, geef je over aan de situatie waarin je zit en maak er het beste van. Uiteindelijk komt aan alles een einde.
En dat doen we nu, er het beste van maken.
De zolder is opgeruimd, alle 16 dozen met kinderkleertjes, vieze knuffels en schoolwerkjes zijn gereduceerd tot een bescheiden doos per kind.
De administratie is uitgezocht, er wordt gesausd, twee slaapkamers worden opgeknapt en...
we draaien nu spoeddiensten. 
En dát voelt toch een soort van 'eng'. Terwijl we gewend zijn om in de frontlinie van virussen te werken.
Mijn baas Cees zei het al aan het begin van m'n carrière : 'Nog 180 griepvirussen te gaan'! We zijn inmiddels aardig afgehard maar ook wij hebben geen immuniteit tegen Corona. Het is ook eng omdat niet zieke mensen het virus al blijken te kunnen verspreiden. En dat werkt ook omgekeerd. Als wij toch besmet blijken krijgen onze patiënten het ook. Binnen de beroepsgroep is er discussie welk type mondmasker er nu in Corona tijden, gebruikt zou moeten worden, als ze überhaupt te verkrijgen zijn. Is ons standaard slappe mondlapje afdoende of moeten we een ppf2 masker dragen wat bewezen wel virussen tegen houdt?
En wat als Rutte meldt dat we tot 1 juni op 1,5 meter van elkaar moeten blijven?
Ik vrees voor mijn jonge collega mondhygiënisten, vaak werken ze als ZZP-er.
Die vierduizend euro overheidssteun blijkt alleen voor sectoren die op last van de overheid de deuren moesten sluiten. En niet voor de mondzorg die op eigen initiatief de praktijken sloot om snelle verspreiding van het virus tegen te gaan en nu, net als vele andere sectoren, onverbiddelijk op de economische galg afstevent.
We prijzen ons gelukkig dat we in het prachtige Fryslân wonen in een fijn huis dicht bij bos en hei en met een zeilboot in het water, de Waddenzee en IJsselmeer vlakbij. We vermaken ons wel in deze wat gepensioneerd aandoende periode .